عیدقربان، جشن رهایی از اسارت نفس و شکوفایی ایمان و یقین بر همه مسلمانان تهنیت باد.

بندگی کن تا که سلطانت کنند … تن رها کن تا همه جانت کنند خوی حیوانی سزاوار تو نیست … ترک این خو کن که انسانت کنند چون نداری درد، درمان هم مخواه … درد پیدا کن که درمانت کنند بنده ی شیطانی و داری امید … که ستایش همچو یزدانت کنند؟! سوی حق نارفته چون داری طمع … همسر موسی بن عمرانت کنن شکر و تسلیم سليمانیت کو … ای که می خواهی سلیمانت کنند از چَهِ شهوت، قدم بیرون گذار … تا عزیز مصر و کنعانت کنند بگذر از فرزند و مال و جان خویش … تا خلیل الله دورانت کنند سر بنه در کف برو در کوی دوست … تا چو اسماعیل قربانت کنند در ضلالت مانده ای چون سامری … آرزو داری که لقمانت کنند چشم لاهوتی اگر داری بیا … تا به بزم قرب مهمانت کنند چون علی در عالم مردانگی … فرد شو تا شاه مردانت کنند همچو سلمان در مسلمانی بکوش … ای مسلمان تا که سلمانت کنند تا توانی در گلستان جهان … خار شو تا گل به دامانت کنند همچو خاک افتادگی کن پیش از آن … که به زیر خاک پنهانت کنند خوانده ای گر تو یحب الصابرین … صبر کن تا از محبانت کنند با یتیمان مهربانی پیشه کن … تا پس از تو با یتیمانت کنند همچو ذاکر ذکر حق کن روز و شب … تا مگر از اهل ایمانت کنند (کلیات خزائن الاشعار، ص ۲۸)